13ko kaiera

Eztacussan beguic, ez nigarric.

Zalgizeko erran zaharra. Klasikoen gordailutik ateratakoa.

Mikhail Evstafiev CC-BY-SA 3.0
Biolontxelo kontzertua Sarajevon dagoen Bosnia eta Herzegovinako Liburutegi Nazionalean. Bosniako gerran serbiarrek erasotu eta eraikinak su hartu zuen. Bi milioi liburu, egunkari eta dokumentu irentsi zituen suak. Gaur egun, eraikinak itxita jarraitzen du. Zera irakur daiteke sarrera ondoko plakan: Do not forget, remember and warn!

As each situation in life represent a challenge to man and presents a problem for him to solve, the question of the meaning of life may actually be reversed. Ultimately, man should not ask what the meaning of his life is, but rather he must recognize that he is who is being asked. We needed to stop asking about the meaning of life, and instead to think of ourselves as those who were being questioned by life–daily and hourly. Our answer must consist, not in talk and meditation, but in right action and in right conduct.

Man’s Search for Meaning, Viktor Frankl

(iturria)

Denbora nenbilen Zero 7 entzun barik, are gehiago Simple things kanta, bere izenaz ere ez bainintzen gogoratzen.

Urteak dira azkenekoz entzun nuenetik, Milaneko ikasle-pisu batean. Gaueko ordu txikietan, ke eta garagardo artean, sukaldeko sofan botata geundela agertu zen kanta bozgorailuetatik, bereziki beroa zen uztaileko gau batean. Hurrengo egunean, Belgradera eramango ninduen trena hartuko nuen.

Eta orain, kasualitatez aurkitu dudan momentu honetan, berriro ere orduko gauza sinpleez gogoratu naiz: afaritarako eginiko espagetien albahaka usaina sudurrean, begiekin hozkailura begira emandako minutuak, zerbeza lata epela eskuan izatearen sentipena, sikutasuna aho-sabaian eta azkenik, belarrietan jasotako kanta hau.

Ez da ezer berezia, baina erlojuak eta egutegiak aurrera doazen heinean, momentu horiek egiten zaizkit errazenak birsortzen, nahiz eta batzuetan zaila egiten zaidan oroimenean gordeta ditudala konturatzea ere.

Chris 73 CC-BY-SA 3.0

Ea laster normaltasunera bueltatzerik dagoen… Horren gorrotatua omen den egunerokotasunera.

Milaka marinelei etxeratzen lagunduriko argiak, harrotasunez eutsi izandakoak enbata zein olatuei, orain, bidexka bazterretan gero eta urriagoak diren ipurtargiak dirudite, itsasoari begira gauez-gau, euskal itsasertza bihurtuz gurean gauero ipurtargiak ikus ditzakegun bidexka ia bakarra.

Eta gu, luzaro egon gaitezke haiei begira, kremailera goraino igota, hotzari aurre eginez. Euren argia, benetako ipurtargienak ez bezala, luzaroan ikusgai iraun dezan erregutzen dugun bitartean.

7865 kilometro.

Dozenaka nazio.

Sei ordu-eremu.

Hiru estatu.

Bi hiri mitiko: Mosku eta Beijing.

Bi lagun: kamera eta kaiera.

Uda bat. Ametsa.

Esperientzia eta aukera bakarra.

Duda anitz. Errespetua, beldurra agian.

Biziko dena konpartitzeko grina.

Zergatik ez ausartu? Zelan egin?

Hizkuntza, komunikazio tresna bada, ezin da sekula muga izan! Komunikazioa ez da inoiz muga. Mugak ipintzen dituztenak pentsatzeko modu batzuk dira.

Ines Osinagari (Gose), UK aldizkarian eginiko elkarrizketa batean.

Kurdistanera Gosek eginiko bidaia baten harira.

Komunikazio arazoak, ukazioen ondorio.

Paper zaharren artean (bir)topaturik.

Mugak gaindituak izateko daude.

Gureak eta auzokoak.

Lo roge me revoluma dins l’esperit,
soi roge de colèra, roja es ma revòlta.
Soi roge, lo vin rajat
Sus ieu, suls camins de las Corbièras.

Lo roge m’empresona lo cervèl,
Soi roge de vergonha : parli occitan.
Soi roge, roge de sang que me monta,
Desrevelha-te, ont es la sang dels papets ?

–Ives Roqueta

(euskarazko itzulpena)